استارت

این هفته رفتیم کوه خضر ، کوه خوبه اما کوه خضر یه چیز دیگس . حاج آقا کعبی طوری با آدم بحث میکرد که فکر میکردی داری با دوستت صحبت میکنی انگار نه انگار تو 3 سال دکتری فلسفه گرفته ، سرگروه خودمون شد حاج آقا مددی ، خیلی سخته که بتونی قبل از ایشون سلام بدی ، لبخند همیشگیشونم که حرف نداره

وقتی یه دوستی پیدا کنی که حافظ قرآن باشه لذتی رو تجربه میکنی که تا حالا تجربه نکردی . جوری که بهم کمک میکنه انگار از زمان بچگی با هم دوست بودیم

توی حرم حاج آقا محمد برامون صحبت کرد حرفاش حرفای همیشگی بود ولی اصلا مثله همیشه نبود ، اگه روی مرز استارت خوردن بودم استارتم با آخرین حرف ایشون زده شد

- بچه ها اسمم محمده تو نماز شباتون دعام کنید

طرف شاگرد آیت ا... بهجت بوده و شاگرد خیلی از علمای دیگه ، طرز نگاه کردنش خیلی عجیب بود خیره میشد به یه جا جایی که چهره مقابلش نباشه بعد اون حرف آخرش با اون لحن خواهشی

قضیه خیلی جدی تر از چیزیه که فکرشو میکردم

سکوت هم که سفارش کردند سوالی پرسیدم گفتند حتی با زدن حرف لغو ( نه گناه ) به اون نمیرسی

حرم که میرم به یاد همتون هستم

برام زیاد دعا کنید